Kazanie 21 – Niedziela Zwykła – Rok A

21 Niedziela Zwykła – Rok A – 24.08.2008r.

I czyt.: Iz 22,19-23; Psalm 138,1-3.6.8; II czyt.: Rz 11,33-36:
Ewangelia: Mt 16,13-20

Ks. Wacław Pelczar
Par. Wniebowzięcia NMP w Oświęcimiu

I

Ewangelia dzisiejszej niedzieli prezentuje bogactwo treści na temat powstania Kościoła i Jego roli oraz prymatu i władzy Piotra. Z własnej inicjatywy Pan Jezus tworzy Kościół, powołując do tego zadania Szymona apostoła: „Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej Opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.” Nadaje Szymonowi nowe imię, a z nim związaną misję. Oto Szymon staje się Piotrem czyli Skałą Kościoła, na której będzie oparta wiara wszystkich wyznawców Jezusa, a przez przekazane Klucze Królestwa niebieskiego otrzymuje władzę od samego Zbawiciela.

Co to oznacza dla Piotra?

Piotr powołany zostaje do głoszenia wiary, utwierdzania jej w sercach wyznawców i ustrzeżenia przed błędnymi naukami. Dzięki temu wiara chrześcijan przetrwa wszystko: każdą epokę, najtrudniejsze próby i doświadczenia, polityczne przewroty, krwawe rewolucje i wojny oraz niewidzialną potęgę piekła. Klucze to wezwanie do sprawowania najwyższej władzy Chrystusa, która będzie wykonywana przez Piotra na ziemi, ale swoimi konsekwencjami będzie sięgać nieba, co oznacza, że Bóg będzie akceptował podjęte decyzje.

II

Jak mamy rozumieć misję przekazaną Piotrowi i wszystkim Jego następcom w osobach papieży i biskupów?

Szukając odpowiedzi na to pytanie, musimy zrozumieć czego Jezus naucza, mówiąc o władzy. Oto słowa Jezusa wypowiedziane jeszcze przed śmiercią: „…Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym, na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”. Mt 20,25-28. Władza, którą Jezus przekazuje Piotrowi i apostołom oraz ich następcom nie może dotyczyć spraw doczesnych, materialnych, militarnych i politycznych. Nie może także polegać na demonstracji przemocy i siły. Władza sprawowana w Kościele wobec wyznawców Jezusa będzie dotyczyć:

  • nieomylnego głoszenia Ewangelii,
  • strzeżenia depozytu wiary,
  • sprawowania Liturgii świętej i sakramentów.

Władza ta ma wymiar wyłącznie duchowy i swoją potęgą sięga zbawienia człowieka lub jego potępienia. Tak sprawowana władza jest z woli samego Jezusa, który powierza Piotrowi: „…Klucze królestwa niebieskiego; – mówiąc – cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.”

Czym są te Klucze ?

Klucze nie są oznaką panowania czy dominacji lecz zarządzania domem Bożym, którym jest Kościół i odpowiedzialnością za Niego. Piotr i Jego następcy otrzymali od Jezusa taką oto władzę Kluczy Królestwa Bożego:

1. Prymat władzy wiązania i rozwiązywania. Ta formuła dotyczy odpuszczania grzechów, ogłaszania orzeczeń doktrynalnych i podejmowania decyzji dyscyplinarnych w Kościele. Formuła „potępienia – rozgrzeszenia”: „zabraniania – dopuszczania” wskazuje też na decyzje o dopuszczaniu do danej wspólnoty lub wykluczaniu z niej oraz na wydaniu pozwoleń i zakazów w obrębie nauczania prawd wiary i moralności.

2. Nieomylność w głoszeniu Słowa Bożego. Chcąc zrozumieć na czym polega nieomylność warto przypomnieć tutaj słowa Jezusa z Ostatniej wieczerzy: „A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.” J 14,26. Tymi słowami Pan Jezus zapowiada stałą opiekę Ducha Świętego, tak, by Piotr i Jego następcy a wraz z Nimi Kościół nie popadł w błędy, jak to się stało z wieloma chrześcijanami, którzy odłączyli się od stolicy Apostolskiej na przestrzeni wieków. Duch Święty będzie czuwał nad nauczaniem Piotra oraz Jego następcami aż do końca świata. Nieomylność więc oznacza, że Piotr i każdy Papież cieszy się darem właściwego rozumienia i wyjaśniania prawd wiary mocą Ducha Świętego. Nikt więc nie może uprawiać prywatnej teologii i prywatnego nauczania niezgodnego z Ewangelią Jezusa Chrystusa, gdyż Zbawca wcześniej czy później upomni się o swoją własność, o Kościół, który nabył swoją drogocenną krwią przelaną na Krzyżu.

Mówiąc o nieomylnym nauczaniu, powinniśmy pamiętać, że PAPIEŻ nie jest „panem wiary”, i że nie może jako nieomylne prawdy ogłosić wszystko, co chce. Papież jest sługą wiary przyjętej od Apostołów i przekazanej przez Tradycję. Dlatego on także, zanim coś ogłosi jako obowiązujące wszystkich chrześcijan, radzi się wielu teologów, uczonych, a przede wszystkim powierza się Duchowi Świętemu w modlitwie.

III

W dzisiejszym nauczaniu Pan Jezus przypomina nam katolikom:

  • że od chrztu należymy do prawdziwego Kościoła, którego Skałą jest Piotr i Jego następcy powołani z łaski Boga,
  • że to z daru Ducha Świętego Papież w sposób uroczysty wypowiada się jako nauczyciel całego Kościoła z intencją ogłoszenia ważnej prawdy dla wszystkich wierzących,
  • że dzięki sprawowanej władzy Kluczy królestwa Bożego panuje w Kościele ład i porządek w głoszeniu Ewangelii oraz w rozwiązywaniu różnych problemów.

Pamiętajmy o Boskim pochodzeniu władzy papieskiej starajmy się zawsze przyjmować całym sercem to, co Stolica Apostolska podaje nam do wierzenia. Czyńmy tak w pełni ufności do Zbawiciela, który powiedział do Apostołów: Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi.” Niech nasze postępowanie cechuje pokorna uległość wobec następcy św. Piotra, którym jest teraz Benedykt XVI.